بادل دی جیب وچ کیہہ سی؟

ہِک نکی جیہی کڑی سی، جِندا ناں ماہین سی۔ ماہین نوں آسمان نوں تکنا بہت پسند سی۔ اوہ ہر روز سوچدی سی، “بادل اینے ہلکے ہندے نیں، پر اِنہاں دے اندر کیہہ ہُندا اے؟”

ہِک ڈیہاڑے اوہ چھت اُتے بیٹھی سی جَدوں ہِک نکا گول مٹول بادل تھلّے جھُک آیا۔ بادل ہولی جیہا بولیا، “ماہین، تُوں ہر روز مینڈے ول تکدی ایں۔ کیہہ گل اے؟” ماہین حیران ہو کے بولی، “میں سوچدی آں، تہاڈی جیب وچ کیہہ ہُندا اے؟”

بادل ہسّ پیا۔ اوہنے اپنے نرم نرم کنارے ہلائے تے آکھیا، “آ، ویکھ لے۔” ماہین جیویں ای کول گئی، بادل دی جیب وچوں عجیب عجیب چیزاں نکلن لگ پئیاں۔ ہِک پاسے ہنسی دے ننھے ننھے ٹکڑے سن، جیہڑے چمکدے سن۔ دوجے پاسے مُٹیاراں دیاں لوریاں، چڑیاں دے گیت، تے بچیاں دے ادھورے سوال پئے سن۔

ہِک کونے وچ بارش دیاں بوندیاں قطار بنا کے بیٹھی ہن۔ ماہین بولی، “واہ! ایہہ تاں خزانہ اے!” بادل نے آکھیا، “ہر بادل دے کول پانی نئیں ہُندا، کجھ بادل یاداں وی سنبھال کے رکھدے نیں۔”

ایندے وچ ہوا دا ہولا جیہا جھونکا آیا تے بادل دی جیب وچوں ہِک سنہری بُونداں والی شیشی تھلّے ڈِگ پئی۔ ماہین نے فٹّی نال اوہنوں پھڑ لیا۔ “ایہہ کیہہ اے؟” اوہنے پُچھیا۔ بادل ذرا شرما کے بولیا، “ایہہ خاص بوند اے۔ جتھے ایہہ ڈِگدی اے، اوتھے ہنسی اگدی اے۔ پر احتیاط نال استعمال کرنی اے۔”

ماہین نے شیشی سنبھال لی۔ تھلے گلی وچ ہِک نکا مُنڈا بیٹھا اداس سی، کیوں جو اوہدے مٹی دے کھلونے ٹُٹ گئے سن۔ ماہین نے شیشی وچوں ہِک بوند اوہدے کول ڈِٹھی۔ جیویں ای بوند زمیں تے ڈِٹھی، مٹی نرمی نال چمکن لگی تے ٹُٹے کھلونے ہور سوہنے بن گئے۔ مُنڈا ہس پیا۔

فیر ماہین نے ہِک بوند سکول دے سُنے آنگن وچ سُٹّی۔ اوتھے پھلاں دی خوشبو آ گئی۔ ہِک بوند اوہنے نانی دے کول ڈِٹھی، تے نانی نوں پرانی لوری یاد آ گئی۔ سارے گھر وچ میٹھی آواز گونج پئی۔

شام ہوندی ہوندی شیشی خالی ہو گئی۔ ماہین نے اُتے ویکھیا۔ بادل ہُن واپس آسمان ول چڑھ رہیا سی۔ ماہین نے آواز دِتّی، “ہُن جے مینوں ہور بوند چاہیدی ہووے تاں؟” بادل نے مسکرا کے آکھیا، “جتھّے تُوں خود کسی نوں خوشی دیویں، اوتھّے نواں بادل بن ویندا اے۔”

اوہدے بعد ماہین نوں سمجھ آ گئی کہ اصل جادو شیشی وچ نئیں سی۔ اصل جادو اوہدے اپنے دل وچ سی۔ اوہ جتھّے وی ویندی، پیار، ہنسی تے خوشی ونڈی پھِردی۔

مک گئی کہانی، رہ گئی خوشی دی نشانی۔