کہانی پڑھو
ہِک نکا مُنڈا سی، جِندا ناں ایان سی۔ ایان نوں رُکھ، پتے، پھُل تے تتلیاں بہت پسند سن۔ اوہ اکثر آسمان ول تک کے سوچدا سی، “جیویں زمین اُتے باغ ہُندے نیں، کیہہ خواباں دے وی باغ ہُندے نیں؟” ہِک رات اوہ اپنے نانا دے باغ وچ ٹُر رہیا سی جَدوں اوہنوں مٹی اُتے ہِک چمکدا نکا تھیلا لبھیا۔
ایان نے تھیلا ہولی نال کھولیا تاں اوہدے اندر ننھے ننھے چاندی ورگے بیج سن۔ ہر بیج اینج چمکدا سی جیویں اوہدے اندر ہِک نکا ستارہ لُکیا ہووے۔ نال ہِک پرچی وی پئی سی، جِدے اُتے لکھیا سی: “ایہہ بیج اوہدے باغ وچ اُگسن جتھے ہنسی، حیرانی تے پیار ہووے۔” ایان دیاں اکھّاں خوشی نال چمکن لگ پئیاں۔
اوہ فوراً نانا کول دوڑیا تے بولیا، “نانا! ویکھو، مینوں جادو والے بیج لبھے ہن!” نانا مُسکرا کے بولے، “پُتّر، ہر بیج نوں صرف پانی نئیں چاہیدا، کجھ بیجاں نوں پیار تے خیال وی چاہیدا اے۔” ایان نے نرم مٹی تیار کیتی، نکے نکے کھڈّے پائے، تے ہِک ہِک بیج نوں مٹی وچ بہت احتیاط نال بو دِتّا۔
بیج بون توں بعد ایان ہر بیج کول جھُک کے ہِک گل کردا۔ ہِک بیج نوں اوہنے آکھیا، “تُوں خوشی اُگا دیں۔” دوجے نوں آکھیا، “تُوں رنگ اُگا دیں۔” تیجے نوں اوہنے ہولی جیہی سرگوشی کیتی، “تُوں ایس باغ وچ حیرانی لے آویں۔” پھر اوہنے سبھ نوں پانی دِتّا تے چنّ ول تک کے آکھیا، “ہُن تُساں جلدی اگ آؤ۔”
صبح جَدوں ایان بیدار ہویا تے باغ ول دوڑیا، اوہ حیران رہ گیا۔ ہِک پودے اُتے گھنگھرو ورگیاں پتیّاں سن جیہڑیاں ہوا آون تے “چن چن” کردیاں سن۔ دوجے پودے اُتے رنگ بدلدا پھُل کھِڑیا ہویا سی، جیہڑا کدی نیلا، کدی گلابی تے کدی سنہری تھیندا سی۔ تیجے پودے وچوں خوشبو دی بجائے میٹھی ہنسی دی آواز آ رہی سی۔
ایان دے دوست وی باغ وچ آ گئے۔ جَدوں ہِک نکی کڑی اداس ہو کے آئی، ہنسی والا پھُل اوہدے کول جھُکیا تے ہولا جیہا “ہہ ہہ” کیتا۔ کڑی دے مُنہ اُتے مُسکراہٹ آ گئی۔ ہور بچے وی خوش ہو گئے تے باغ وچ ٹپّے مارن لگ پئے۔ ہر پاسے ہنسی، حیرانی تے رنگ بکھر گئے۔
ایندے وچ ہِک ہور عجیب گل ہوئی۔ باغ دے وچکار ہِک نواں پودا اگ آیا، جِدے پتّے چھوٹے چھوٹے آئینیاں وانگوں چمکدے سن۔ جیہڑا وی بچہ اوہدے کول کھڑدا، اوہنوں اپنے مُنہ نال نال اپنے دل دی خوشی وی نظر آندی۔ ایان بولیا، “ایہہ تاں سچ مچ خواباں دا باغ بن گیا اے!”
شام نوں نانا باغ وچ آئے تے سب کجھ ویکھ کے مسکرائے۔ اوہ بولے، “اصل جادو بیجاں وچ تھوڑا سی، پر وڈّا جادو تیرے دل دی نیکی، خیال تے خوشی وچ سی۔” ایان ہس پیا تے آہستہ نال ہِک پتے نوں چھُہیا۔ اوہدے بعد ہر روز اوہ باغ وچ ہِک نواں عجوبہ اُگدا، تے ایان نوں یقین ہو گیا کہ جتھّے پیار نال خواب بوئے ون، اوتھّے جادو ضرور اگدا اے۔