رنگاں دا پُل

اک سوہنا جیہا باغ سی، جیہڑا ہر پاسے رنگ برنگے پھلاں نال بھریا رہندا سی۔ لوک اوہنوں "رنگاں والا باغ" آکھدے سن۔ اُتھے 6 سال دی نکّی جی کُڑی ماہی رہندی سی۔ ماہی ہر سویرے اپنے ننھے دوستاں نال باغ وچ کھیلندی، تے ہک چنچل چنڑی پھلی اوہدی سب توں وڈی یار سی۔ ہِک دن پھلی گھبرا کے آئی تے آکھن لگی، "ماہی! آسمان دا قوسِ قزح گُم تھی ویندا اے۔ جے رنگ نہ موڑے، پھلاں دے رنگ وی پھِکے تھی ونݨ گے!"
ماہی نے فوراً اپنا چھوٹا تھیلا چکیا، امی کول اجازت منگی، تے مسکرا کے آکھیا، "فکر نہ کر، اساں رنگ واپس لیاساں"

ماہی تے پھلی سب توں پہلاں کھیتاں ول گئے۔ گندم سُنہری لہرا رہی سی۔ ماہی نے دونوں ہتھ ہوا وچ چک کے آکھیا، "ایہو ساڈا پیلا رنگ!"
پھر او نہر دے کنارے پہنچے۔ پانی نیلا شیشہ لگدا سی۔ ماہی نے نِیلے کنکر تھیلے وچ پا لیے۔ "ایہ نیلا رنگ وی مل گیا!"
اگے وڈے بوہڑ دے تھلے ٹھنڈی چھاں سی۔ ہرے پتے ہوا وچ سرسرائے تے ماہی نوں لگیا جیویں اوہ آکھدے ہون: "پیار نال لے جاؤ، ساڈا ہرا رنگ وی تُہانڈا!"
ہُن تھیلے وچ تین رنگ سن، پر قوسِ قزح لئی ہور رنگ چاہیدے سن۔

نارنجی رنگ تے غروب دے سورج کول ہوندا اے!
سارے ٹیلے تے چڑھ گئے۔ سورج ڈھلدا گیا تے آسمان نارنجی ہو گیا۔ پھلی نے اپنے پنکھ نال اک چمکدار کرن پکڑ کے تھیلے وچ رکھ لئی۔
رات ولے او گلزار وچ گئے۔ اُتھے سرخ گلاب مہکدے سن۔ ماہی نے نرمی نال اک گلاب نوں چھُویا، تے اوہدا لال رنگ وی مل گیا۔
ہُن صرف اک رنگ رہ گیا سی: جامنی۔

جامنی رنگ دی تلاش وچ او پراںے کنویں ول چلے، پر رستے وچ گھنا اندھیرا جنگل آ گیا۔ ٹپو ڈر گیا، پھلی دے پر وی کانپے۔
ماہی نے دونوں دے ہتھ فڑ کے آکھیا، "اساں اکٹھے آں، اساں نہیں ڈرنا!"
او گیت گاؤندے چلے:
"چلّو چلّو، ڈر نئیں کرنا،
نیکی نال ہر راہ گزرنا!"
گیت سُن کے جگنو آ گئے تے جنگل روشن تھی گیا۔ کنویں دے پانی وچ چنّ دی روشنی جامنی جھلک رہئی سی۔ جگنوؤں دی چمک نال اوہ جھلک تھیلے وچ سما گئی۔
ہُن سارے رنگ پورے تھی گئے سن!

صبح سویرے ماہی، پھلی تے ٹپو پہاڑی تے چڑھے تے آسمان ول کھڑے تھی گئے۔ پھلی نے آکھیا، "ہُݨ اک اک رنگ پیار نال آزاد کرو!"
ماہی نے تھیلا کھولیا: پیلا ہنسیا، نیلا لہریا، ہرا مہکیا، نارنجی چمکیا، لال کھلریا، جامنی جھومیا۔ تھوڑی دیر وچ آسمان تے سوہنا قوسِ قزح بن گیا۔
ڳاںٔو دے بچے خوشی نال تالیاں مارن لگ پئے۔ پھل مٹھے تھی گئے، باغ ہور رنگین تھی گیا۔
امی نے ماہی نوں گلے لا کے آکھیا، "پتر، تُوں سکھایا اے کہ ہمت، دوستی تے مہربانی نال دنیا دے گمشدہ رنگ واپس آ ونݨدے نیں۔"
اوہ دن توں بعد ماہی ہمیشہ آکھدی: "دل دے رنگ بچا کے رکھو، دنیا خود بخود سوہنی تھی ویندی اے۔"