رانو تے بولدا طوطا

رانو ہِک نکی پیاری کڑی سی، جیہڑی ہر روز آنگن وچ گیت گاندی سی۔
ہِک صبح ہِک سبز طوطا دیوار اُتے آ بیٹھا تے بولیا، "رانو، میرے نال آ!"
رانو ہس کے بولی، "ہائے! ایہہ طوطا تاں سچ مُچ بولدا اے!"
اوہ ہولی ہولی طوطے دے پچھے باغ ول تُر پئی۔

باغ وچ ہِک نکا جیہا دروازہ سی، جیہڑا پھلاں دیاں بیلاں نال ڈھکیا ہویا سی۔
طوطا بولیا، "دروازہ کھولو، اتھّے ہنسی دا راز اے!"
رانو نے دروازہ کھولیا تاں اندر رنگ برنگیاں تتلیاں اُڈّن لگ پئیاں۔
رانو خوشی نال تالیاں مار کے بولی، "واہ! ایہہ تاں جادو دا باغ اے!"

اچانک ہِک موٹا مینڈک چھپاک نال پتّے اُتے چڑھیا تے پھسل کے تھلّے آ پیا۔
رانو اینی ہسّی کہ اوہدے نال طوطا وی "ہاہاہا" کرن لگ پیا۔
مینڈک شرما کے بولیا، "میں ناچ وی سکدا آں، ویکھو!"
فیر اوہ ٹپّے مار مار کے نچن لگ پیا۔

رانو، طوطا تے مینڈک سارے باغ وچ کھیڈدے تے ہسّدے رہئے۔
تتلیاں اوہناں دے اُتے گول گول گھومدیاں رہیاں، جیویں میلہ لگ پیا ہووے۔
گھر واپس آ کے رانو بولی، "اج میڈا سبھ توں وڈّا خزانہ ہنسیا اے!"
اوہدے بعد اوہ ہر صبح آکھدی، "ہسّو، کھیڈو تے خوشی ونڈّو!"