اَج تاں تکیا وی چھینک پیا!

عائشہ دوپہر نوں اپنے کمرے وچ کہانی دی کتاب لے کے بیٹھی سی۔
اچانک اوہدے بستر توں آواز آئی، "چھیں... چھیں!"
عائشہ ڈر کے بولی، "ہائے ربّا، ایہہ تکیا نوں زکام ہو گیا اے؟"
اوہ ہولی ہولی اگے ودھی تے تکیا ول تکّن لگی۔

جیویں ای اوہنے تکیا چُکیا، تھلّوں ہِک نکا بِلّو نِکل آیا۔
بِلّے دے مُنہ تے آٹا لگیا سی تے ناک اُتے کالی مرچ دے دانے سن۔
بِلّو فیر "چھیں!" کیتا تے سیدھا کپڑیاں دی ٹوکری وچ وڑ پیا۔
عائشہ اینی ہسّی کہ اوہدے ہتھّ دی کتاب وی اُلٹی ہو گئی۔

امی دوڑ کے آئی تے بولی، "ایہہ کمرا اے یا چھینکاں دا میلہ؟"
ایندے وچ بِلّو ٹوکری توں نکل کے پردے نال لپٹ گیا۔
پردہ ہلّیا تاں دادی بولی، "لگدا اے گھر وچ بھوت نئیں، مرچ والا بِلّا اے!"
ہُن تاں سارے گھر والے ہس ہس کے دُہرا ہو گئے۔

آخر عائشہ نے بِلّو دا مُنہ صاف کیتا تے اوہنوں دودھ دِتّا۔
بِلّو آرام نال بیٹھ گیا، پر ہکّی ہکّی واری ہولی جیہی "چھیں" پھر کر ویندا سی۔
عائشہ بولی، "اَج مینڈی کتاب توں زیادہ مزے دار تاں میڈا تکیا نکلیا!"
اوہدے بعد جَدوں وی کمرا چپ ہوندا، سب ہس کے پُچھدے، "تکیا ٹھیک اے نا؟"