شازی تے اُڈدا پراٹھا

شازی ہِک صبح ناشتہ کرن بیٹھی سی جَدوں امی نے وڈّا گول پراٹھا سینکیا۔
جیویں ای امی مکھن لبھن مُڑی، پنکھا تیز ہو گیا۔
پراٹھا "فڑفڑ" کر کے ہوا وچ اُڈ پیا، جیویں کاغذ دا چنّ۔
شازی چیخی، "امی! ساڈا ناشتہ تاں پائلٹ بن گیا!"

پراٹھا پہلاں الماری اُتے بیٹھا، فیر پردے نال لپٹ گیا۔
بلی نے چھلانگ ماری، پر اپنے مُنہ تے آٹا لا کے تھلّے آ پئی۔
نانی ہس کے بولی، "ایہہ پراٹھا نئیں، شرارتی جہاز اے!"
شازی کرسی پکڑ کے اوہدے پچھے پچھے گھُمن لگی۔

شازی نے چمچ نال پلیٹ اُتے "ٹھک ٹھک" کیتا تاں پراٹھا ہولی ہولی تھلّے آون لگ پیا۔
پر تھلّے آ کے سیدھا کتے ٹوپو دے سر اُتے جا بیٹھا۔
ٹوپو اک دم اینج لگن لگ پیا جیویں پراٹھے دی ٹوپی پائی بیٹھا ہووے۔
گھر دے سارے بندے اینا ہسّے کہ چائے وی چھلک پئی۔

آخر امی نے پراٹھا چُک کے ٹکڑے کیتے تے سب نوں ونڈّ دِتے۔
شازی بولی، "ہُن ایہہ اُڈّ نئیں سکدا، پر پیٹ وچ ضرور جا سکدا اے!"
ٹوپو وی اپنی پراٹھا ٹوپی لبھن لگ پیا تے سب پھر ہسّ پئے۔
اوہدے بعد شازی ہر ناشتے آکھدی، "پہلاں پنکھا بند، فیر پراٹھا حاضر!"