گُڈّو تے اُلٹی چھتری

گُڈّو ہِک نکا شرارتی مُنڈا سی، جیہڑا مینھ وچ چھپاکے مارن نوں بہت پسند کردا سی۔
ہِک ڈیہاڑے اوہ نانی دی وڈی جیہی چھتری چُک کے آنگن وچ نکل پیا۔
پر جلدی وچ اوہنے چھتری اُلٹی پکڑ گھِدّی۔
پانی تھلّے ڈِگن دی بجائے سارا اوہدے سر وچ جمع ہون لگ پیا!

گُڈّو بولیا، "واہ! مینڈی چھتری تاں بالٹی وی اے!"
اوہ ہسدّا ہسدّا تُر رہیا سی کہ اک بطخ کول آ گئی۔
بطخ نے اُلٹی چھتری وچ پانی ویکھیا تے فوراً اندر چھپاکا مار دِتّا۔
ہُن گُڈّو دے سر اُتے چھتری، تے چھتری وچ بطخ تیر رہی سی!

گُڈّو دوڑ کے گھر آیا تے بولیا، "نانی! ویکھو، میں چلدا پھِردا تالاب بنا گھِدّا اے!"
نانی اینی ہسّی کہ اوہدیاں عینکاں ٹیڑھیاں ہو گئیاں۔
ایندے وچ بلی وی آ گئی تے چھتری ول تک تک کے حیران ہون لگی۔
بطخ نے "کیں کیں" کیتا تے بلی ڈر کے اسٹول اُتے چڑھ پئی۔

نانی نے چھتری سیدھی کیتی تاں سارا پانی چھپّ نال گُڈّو اُتے آ ڈِٹھا۔
گُڈّو، بطخ تے نانی سارے ہس ہس کے دُہرا ہو گئے۔
گُڈّو بولیا، "اَج مینوں پتا لگ گیا، چھتری سر بچاندی اے، بطخ نوں نئیں نہلاندی!"
اوہدے بعد جَدوں وی مینھ وسدا، سب اوہنوں "تالاب والا گُڈّو" آکھ کے ہسدے سن۔