اوہ دن جَدوں الماری ہسّ پئی

نِمرا ہِک نکی شرارتی کڑی سی، جیہڑی ہر ویلے کجھ نواں لبھدی رہندی سی۔ ہِک صبح اوہ کپڑے کڈھن لئی الماری کھولی تاں اندر توں “ہِہ ہِہ ہِہ” دی آواز آئی۔ نِمرا ڈر کے پچھے ہٹی تے بولی، “امی! ساڈے کپڑے ہسّن لگ پئے ہن!”

امی آئی تے الماری دوبارہ کھولی، پر ہُن سب کجھ چپ سی۔ جیویں ای امی مُڑی، اندر توں فیر “ہاہاہا” دی آواز آ گئی۔ نِمرا ہولی جیہی اندر جھاتی ماردی اے تاں اوہدے جراباں دا ڈھیر ہِلّدا پیا ہُندا اے۔

اچانک ہِک نکا بندر جراباں وچوں نِکل آیا، اوہدے سر اُتے ابّا دی ٹوپی سی۔ اوہ اک ہتھ وچ رومال پھڑ کے جیویں ٹیچر بنیا ہووے، اینج منہ بنا بنا کے ہس رہیا سی۔ نِمرا اینی ہسّی کہ اوہ فرش اُتے بیٹھ گئی تے آکھن لگی، “ایہہ الماری نئیں، سرکس اے!”

بندر ٹپّا مار کے کپڑیاں دی رسی اُتے چڑھ گیا تے جراب نوں مائیک بنا لیا۔ اوہ “او او آ آ” کردا رہیا، تے نانی وی ہسدی ہسدی دوہری ہو گئی۔ آخر اوہنوں کیلا دِتّا گیا، تے اوہ خوش ہو کے کھڑکی راہیں باہر ٹپ پیا۔

نِمرا بولی، “اَج مینوں پتا لگیا، جراباں دے ڈھیر وچ وی راز لُکیا ہوندا اے!” اوہدے بعد جَدوں وی الماری کھُلدی، سب پہلے ہس کے پُچھدے، “اندر بندر تاں نئیں؟” تے نِمرا ہولی جیہی آکھدی، “جے ہووے وی، پہلے مینوں وی ہسن دیؤ!”