چنّ تے اُڈدا غبارہ

چنّو ہِک نکا ہنسمکھ مُنڈا سی، جیہڑا ہر گل تے خوش ہو ویندا سی۔ ہِک میلے توں اوہدے کول ہِک پیلا غبارہ آیا، جیہڑا بہت سوہنا چمکدا سی۔
چنّو غبارے نوں آکھیا، "تُوں میڈا دوست ایں، دور نئیں ویسیں!"
پر ہوا دا ہِک جھونکا آیا تے غبارہ اُڈ پیا۔

چنّو اوہدے پچھے پچھے دوڑیا، "رُک جا، رُک جا میرے پیلے غبارے!"
غبارہ باغ وچ گیا، جتھّے ہِک ٹہنی تے جا کے اٹک پیا۔
اتھّے ہِک مینا بیٹھی سی، اوہ بولی، "میں مدد کرساں، تُوں گھبرا نئیں!"
چنّو ہس کے آکھیا، "شاباش مینا، تُوں تاں وڈی سمجھدار ایں!"

مینا نے چونچ نال ٹہنی ہلائی، پر غبارہ ہور اُتے چڑھ گیا۔
ایندے وچ ہِک بندر آیا تے اوہ ٹپّا مار کے رُکھ تے چڑھ پیا۔
بندر نے غبارہ آہستہ نال تھلّے کیتا تے چنّو دے ہتھّ وچ دے دِتّا۔
چنّو خوش ہو کے بولیا، "واہ! اج تاں باغ وچ سچے دوست لبھ گئے!"

چنّو نے مینا تے بندر نوں میٹھے بسکٹ ونڈّے تے سب نچّن لگ پئے۔
پیلا غبارہ ہوا وچ ہلدا رہیا، جیویں اوہ وی خوشی منا رہیا ہووے۔
چنّو بولیا، "غبارہ ملیا، پر دوست اِستوں وی زیادہ پیارے ہِن!"
اوہدے بعد اوہ ہر روز آکھدا، "خوشی ونڈّو، دوست ودھاؤ!"